Mijn verhaal

Mijn kennismaking met hoogbegaafdheid begon bij de geboorte van mijn jongste zoon. Ik herinner mij nog als de dag van gister dat mijn jongste zoon al sinds de geboorte een behoorlijk temperament heeft. Slapen wilde hij niet en deed hij ook vrij weinig. Hij wilde overal bij zijn en nam geen genoegen met een plekje in de box, behalve wanneer hij alles kon zien, dan was het okee. Was dit niet het geval dan werd hij boos.

Een jaar oud

Rond zijn eerste levensjaar begonnen de eerste explosieve woede uitbarstingen te komen. Ik was nog in de veronderstelling dat zijn ik ben twee zeg maar nee peuterpubertijd wat eerder kwam. In de vorm van een ik ben 1 en zeg ook nee versie. We probeerden er niet te veel aandacht aan te besteden. Omdat hij bij het minste of geringste kon ontploffen zorgde dit wel voor spanning, vooral door het gevoel te falen als ouder zijnde. Daarnaast ook omdat ik gewoonweg geen idee had waar die woede vandaan kwam.

Er gingen dingen opvallen

Toen hij twee jaar was begonnen er een aantal dingen op te vallen. Zo maakte hij bijvoorbeeld puzzels van 50 stukjes op zijn kop (dus met de afbeelding naar beneden), kon hij ontzettend teleurgesteld, verdrietig en boos zijn als hij niet met de grote kinderen op het plein mee kon spelen, kende hij alle cijfers tot 1000, kleuren in het engels en wilde hij graag alleen boodschappen doen bij de Albert Hein met mijn pinpas, want hij wist heus wel hoe dat moest. Het viel op maar niet in die mate dat we dachten oh dit is apart. Mijn oudste zoon deed op deze leeftijd precies hetzelfde en daar vergelijk je hem dan toch een beetje mee.

Naar de basisschool

Met 3 jaar en 9 maanden ging hij naar school. Daar had hij heel veel zin in want eindelijk was hij groot en zou hij wat gaan leren. Niets was minder waar. Iedere dag werd het een drama om school binnen te gaan groter. Huilen, schreeuwen, aan mij hangen. Hij moest zo ongeveer naar binnen gesleurd worden. Hij wilde bij mij blijven, wilde geen puzzels uit de groep 1 kast maken, hij wilde leren lezen, alles was vreselijk stom). Ondertussen gingen er wel een paar lampjes aan bij ons als ouders, maar hoogbegaafdheid was nou niet het eerste waar we aan dachten. Dat hij wat voorliep, ja dat zou kunnen, dat hij zeer autonoom was ingesteld hadden we ondertussen ook wel door en dat hij niet tegen onrecht en plotselinge veranderingen kon okee. Zijn intensiviteit was ons ook opgevallen. Dat hij heftig reageerde op harde geluiden en geuren ook waar. Alles wat hij deed wilde hij in een keer goed wilde kunnen. Tandenpoetsen iedere dag weer een hel was omdat hij de smaak van tandpasta en het gevoel van de borstel in zijn mond vreselijk vond.

Hoogbegaafheidsonderzoek

In het tweede jaar van de basisschool werd een pilotgroepje voor slimme kleuters gestart. Een uurtje uit de klas per week om wat uitdaging te krijgen. Maar aangezien hij niets liet zien in de klas mocht hij in eerste instantie niet mee doen. De juf attendeerde ons op het feit dat zijn gedrag (de boosheid en de frustraties, die overigens alleen voor school en thuis zichtbaar werden) misschien wel eens door zijn intelligentie zou kunnen komen.  Misschien was het handig om het te laten testen. Dat hebben we dus gedaan, we moesten toch ergens beginnen met een zoektocht naar de oorzaak van zijn gedrag en zijn niet lekker in zijn vel zitten. Voilà onze eerste kennismaking met een hoogbegaafd kind. Naast een uitzonderlijk hoog IQ had hij ook alle karakteristieken die horen bij hoogbegaafde kinderen. De zogenoemde karakteristieken van het zijnsluik (beschreven in het model van T. Kieboom)

Hoogbegaafd dus

Goed, hoogbegaafd dus. Na het lezen van een aantal boeken vielen alle kwartjes op zijn plek. Het was duidelijk dat het verstandig was op zoek te gaan naar iemand die ons kon helpen bij de begeleiding van onze zoon. Iemand die verstand had van hoogbegaafdheid, die hem kon helpen met zijn frustratie, woede uitbarstingen, met school, met passend onderwijs, met begeleiding van school, de juffen, onszelf.

In groep 3 ging het helaas niet beter, ondanks dat hij leerde hoe te lezen, rekenen en schrijven. Het ging voor hem veel te langzaam en het 50 x doen van hupjes van 1 of hupjes van 2 zorgde voor nog meer frustratie. Op zich wel begrijpelijk als je gewoon al sommen tot 1000 kunt maken, kunt delen en keer sommen kunt uitrekenen. Dat is net alsof je een film steeds twintig seconde kijkt, terugspoelt en weer twintig seconde kijkt en dat 50 x achter elkaar. Op een gegeven moment weet je het wel.
Ik zag mijn pittige kleuter veranderen in een kindje wat uit stond, een kindje wat riep dat hij maar beter niet meer kon leven. Dat breekt je hart.

Het vinden van begeleiding

Omdat het vinden van de juiste begeleiding (voor ieder klein onderdeel een ander persoon) best een moeilijke opgave was heb ik besloten zelf de opleiding tot talentbegeleider/ specialist hoogbegaafdheid te volgen. Met tijdens de opleiding nog diverse andere opleidingen zoals motorisch remedial teacher, didactisch onderzoek bij hoogbegaafde kinderen, positive discipline Parent Educator etc. In eerste instantie met als doel mijn eigen kind beter te kunnen ondersteunen in zijn behoeften, mijn eigen kind beter te begrijpen en om  mijn eigen kind weer lekker in zijn vel te laten komen. Puur eigenlijk uit noodzaak. Maar de noodzaak werd een nieuwe passie. En uit deze nieuwe passie kwam Dit ben IQ, praktijk voor hoogbegaafdheid en meer. Om kinderen weer lekker in hun vel te laten zitten, om ouders te kunnen ondersteunen bij de opvoeding van hun hoogbegaafde kind, om scholen te helpen in de zoektocht naar passend onderwijs, naar maatwerk voor ieder kind.
Door middel van coaching, trainingen, begeleiding op school, begeleiding van school, ondersteuning van ouders, motorische remedial teaching en nog veel meer. Dit ben IQ namelijk, ik ben Daphne Hoogma en dit is mijn passie en mijn missie.

Maak vrijblijvend een afspraak om te kijken wat ik voor jouw kind, jouw gezin voor jou zelf kan betekenen